16.6.17

Aan de vooravond van nooit vertrekken



Aan de vooravond van nooit vertrekken 
Hoeft men teminste geen koffers te pakken 
Noch plannen op papier te zetten, 
Met onbedoelde begeleiding van wat men vergeet,
Voor het vertrek, vrijblijvend nog, de dag daarop. 
Men hoeft niets, niets te doen 
Aan de vooravond van nooit vertrekken. 
Welk een rust niets meer te hebben om van uit te rusten! 
Grote gemoedsrust, de gemoedsrust zelfs geen schouderophaal op te brengen
Voor dit alles, alles al gedacht te hebben,
Is het, welbewust te zijn beland bij niets. 
Grote vreugde als geen vreugde meer van node is: 
Een omgekeerde buitenkans. 
Hoe vele malen lang reeds leef ik 
Het vegatieve leven van het denken! 
Alle dagen,sine linea, 
Rust in ruste, rust...
Grote gemoedsrust... 
Welk een vrede, na zo vele reizen, geestelijke en lichamelijke! 
Hoe heerlijk kijken is het naar de koffers, starend als naar niets! 
Sluimer, mijn ziel, sluimer! 
Grijp je kans en sluimer! 
Sluimer! 
Kort is de tijd die je gegund is! Sluimer!
Het is de vooravond van nooit vertrekken! 

Fernando Pessoa/Álvaro de Campos, Poesías/Gedichten 1913-1922, De Arbeiderspers 2006